Η ΣΕΙΡΗΝΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Blue Κάθε πρωί ξεθωριάζει το μπλε κάποιας ανάμνησης. Από του κοβαλτίου την άμμο χαλίκι δεν μένει στη γλώσσα μου παρά μια λέξη λευκασμένη. Σφουγγίζω την υγρή ζωή με το ‘να χέρι και με τ’ άλλο νίβω τα νοήματα αφαιρώ από τα πρόσωπα τα μωβ τους στίγματα εκείνα τα εναπομείναντα υπολείμματα από τα λάμδα όταν προφέρονται βαριά μέσα στη λησμονιά ή τη νοσταλγία. Αυτό που απομένει κάθε πρωί είναι μια μελαγχολική ούλτρα Μαρίνα σε ένα σκαρί που το έφαγε το κύμα κι ένας αστερίας θαλασσί να βυζαίνει το αλάτι.