Ο ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟΣ ΛΟΥΠΕΝ

«Καλώς ήρθες όμορφη νεότης, της ύπαρξής μας πλάσμα χαρωπό». Κάπως έτσι ίσως να καλωσόριζε ο Friedrich Schiller τη λυρική έμπνευση σε κάποια από τις πνευματικές νύχτες της Βαϊμάρης. Αλήθεια όμως, είναι ο γερμανικός λυρισμός μια αμιγώς αισθητική απόλαυση ή αποτελεί την ενοποιό ουσία της ύπαρξής μας; Στις σελίδες αυτού του μικρού ανθολόγιου γερμανικής ποίησης, οι λέξεις πασχίζουν να αποβάλλουν κάθε περιττό νοηματικό λίπος και να λειτουργήσουν ως μέσο έκπτυξης του ανθρώπου και ανάκλασης μίας Ιδέας εντός αυτού. Το ατομικό, το ιδιωτικό και το μεμονωμένο του κάθε ποιητού μετουσιώνονται στο γενικό, στο μαζικό και στο πεπρωμένο. Ο γερμανικός λυρισμός, λοιπόν, δεν είναι ένας μονόλογος, επ’ ουδενί ένα κάλεσμα προς ενδοσκόπηση, αλλά ένας άσβεστος πόθος για επικοινωνία.