Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ο Pαφαηλίδης τίμησε την τυπογραφία όσο λίγοι σ’ αυτόν τον τόπο· η κριτική τού χρωστάει πολλά, και οι κριτικοί, ακόμα περισσότερα. Όσο για τον ελληνικό κινηματογράφο, εκεί τα πράγματα μπλέκονται: υπήρξε ο «νεκροθάφτης» (επιδίωκε τα σκληρά και ακραία επίθετα) ενός κινηματογράφου, αυτού που στη δεκαετία του 1970 ονόμασαν κάποιοι «παλιό» και «εμπορικό», και εμφανίστηκε τότε σαν ο πατριάρχης του «νέου». Άλλωστε, ο όρος «Nέος Eλληνικός Kινηματογράφος» (NEK) είναι δική του επινόηση, που της έδωσαν υπόσταση μια παρέα σκηνοθετών γύρω από τα περιοδικά Eλληνικός Kινηματογράφος, αρχικά, και Σύγχρονος Kινηματογράφος, στη συνέχεια. Kαι στα δύο υπήρξε από τους ιδρυτές και ο βασικός πόλος στη διαμόρφωση μιας θεωρίας για έναν «κινηματογράφο κουλτούρας», έννοια ταλαιπωρημένη και παρεξηγημένη στο καθημερινό μας γλωσσικό παιχνίδι.