Η αρχιτεκτονική της μνήμης αποπειράται
να αναστηλώσει τοπία εσωτερικότητας.
Παλιννοστεί η ψυχή, σε οικείους τόπους ενδημεί,
ιχνηλατεί το παρελθόν, προτού στη λήθη ολισθήσει.
Χειμερινή ανθοφορία: ενδόμυχα άλγη,
ανεξίτηλες θλίψεις, εφήμερα ανθίσματα, αναλώματα
του χρόνου.
Μια περιδιάβαση δηλαδή στη χώρα των αισθημάτων,
μια στοχαστική ενδοσκόπηση και μια διαρκής «συνομιλία»
με την ανθρώπινη ύπαρξη.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.