Μεθυσμένο το κεφάλι μου
Σκάλωσε η μορφή σου μέσα του
Και αρνείται επίμονα να φύγει
Με κυνηγάς παντού, όπου και εάν πάω
Τα χρώματα τα αζωγράφιστα
Πλέκεις μέσα στη ματιά σου
Εκείνης της αυγής – θυμάσαι;
Κι εγώ διαπράττοντας πάλι την ύβριν
Βουτάω μέσα της
Και προσπαθώ να σε αγκαλιάσω
Όσο διαρκεί το συννεφοπερπάτημά σου
Μα τη στιγμή που η ασεβής
Μια χαραμάδα σαν να διακρίνω
Για να τρυπώσω για λίγο στα έγκατά σου
Εσύ πετάς πια πέρα στο Γαλάζιο
Βάφοντας με χρυσόσκονη τα φτερά σου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.